معدن سنگ منگنز

یکی از عنصرهای مربوط به حوزه ی فعالیت شرکت معادن افق تجارت خاورمیانه، داشتن معدن سنگ منگنز است. در واقع منگنز ، فلز نقره‌ ای رنگ و شبیه به آهن است با این تفاوت که سخت و شکننده است. به سختی جوش‌ می خورد ولی به راحتی اکسید می‌شود. منگنز و یون‌ های اصلی آن پارامغناطیس هستند. منگنز مانند آهن، در هوا به کندی کدر می‌شود و زنگ تولید می‌کند.

منگنز در محیط زیست

منگنز فلزی است که به گونه گسترده‌ای در بافت‌های بدن گیاهان و جانوران هست. این فلز یک ماده معدنی کمیاب است زیرا به مقدار بسیار کم در بدن انسان یافت می‌شود.
بدن ما کم وبیش نزدیک 20 میلی‌گرم منگنز در استخوان‌ها اندوخته دارد. منگنز در پایه‌ ریزی بافت همبند چربی و کلسترول، استخوان، عوامل لختگی خون و پروتئین نقش دارد.
این ماده همچنین برای عملکرد طبیعی مغز ضروری است. سنگ منگنز جزئی از ترکیب منگنز سوپراکسید دیسموتاز (MnSOD) است. این ترکیب یک آنتی اکسیدانت است که بدن را در مقابل رادیکال‌ های آزاد نگهداری می‌کند.

ترکیبات

پرمنگنات پتاسیم که آن را بلورهای کاندی هم می‌ نامند، به‌ علت خصوصیات اکسیداسیون آن، یک معرف آزمایشگاهی متداول است و بعنوان یک داروی محلی کاربرد دارد. دی‌اکسید منگنز در پیلهای خشک کاربرد داشته و می‌توان از آن برای کلر زدایی شیشه‌ هایی که با مقادیر کمی آهن سبز رنگ شده‌اند استفاده نمود. با ترکیبات منگنز می‌توان شیشه‌ ها را ارغوانی کرد و عامل رنگ ارغوانی واقعی می‌باشد. علاوه بر این‌ها، از دی‌اکسید منگنز برای تولید اکسیژن، کلر و رنگهای سیاه جامد استفاده می‌گردد.

کاربردها

سنگ منگنز به خاطر خصوصیات ثابت کنندگی گوگرد، اکسیژن‌ زدایی و آلیاژ سازی برای تولید آهن و فولاد ضروری است. فولادسازی از جمله بخش تولید آهن آن بیشترین مقدار منگنز داخلی را نیاز دارد که اخیراً بین 85 تا 90 درصد مقدار برای تولید مورد نیاز است. از بین کاربردهای مختلف دیگر آن، بخش اصلی فرمول های فولاد ضد زنگ ارزان قیمت و آلیاژهای آلومینیم پرکاربرد را تشکیل می‌دهد.

تاریخچه سنگ منگنز

سنگ منگنز

منگنز از ماقبل تاریخ مورد استفاده بوده است. رنگ هایی که از رنگدانه‌ های دی‌ اکسید منگنز ساخته شده‌اند، به 17 هزار سال پیش برمی‌گردند. مصریان و رومیان ازترکیبات این عنصر در شیشه‌سازی، چه برای رنگ‌ آمیزی و چه برای از بین بردن رنگ آن استفاده می‌کردند. منگنز که می‌توان آن را در کانی‌ های آهن یافت، توسط اسپارت ها بکار می‌ رفت. بعضی افراد بر این باورند که سختی استثنائی فولاد اسپارتان، ناشی از تولید ناخواسته یک آلیاژ آهن – منگنز می‌باشد.

در قرن 17، ابتدا "Glauber" شیمیدان آلمانی، یک معرف آزمایشگاهی سودمند به نام پرمنگنات را تولید نمود. تا اواسط قرن 18 از اکسید منگنز برای تولید کلر استفاده می‌شد. برای اولین بار" Scheele" شیمیدان سوئدی متوجه شد که منگنز یک عنصر است و همکارش "J. G. Gah" در سال 1774 با کاهش دی‌ اکسید منگنز به وسیله کربن موفق به تهیه نوع خالص این عنصر گشت.

تقریباً در آغاز قرن 19، دانشمندان استفاده از سنگ منگنز را در فولادسازی مورد بررسی قرار دادند که آن زمان حقوق انحصاری برای کاربردهای آن واگذار شد. در سال 1816 متوجه شدند افزودن منگنز به آهن بدون تغییر درمیزان شکنندگی آن باعث استحکام بیشتر آهن می‌شود.

 

بالا